Hz. İsa’nın Ölümü ve Kur’an’da Olanlar: Kayseri’nin Sessiz Sokaklarında Bir Hikâye
Hayat bazen çok kısa gelir. Gerçekten. Bir sabah, uyanır uyanmaz içimden bir şeyler yapmalıyım derken, bir de bakıyorum, yıllar geçmiş. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, bazı şeyleri düşündüğümde, zamanın geçişi bir hayli garip oluyor. Bazı anlar var ki, insan ne zaman içinde bu anıları yaşamaya başlasa, sanki her şey yeniden başlıyormuş gibi hissediyor. İşte öyle bir duyguyla başlıyorum bu yazıya. Hz. İsa’nın ölümü hakkında uzun zamandır aklımda bir sürü soru dönüp duruyor. Kur’an’da nasıl anlatıldığını düşündükçe, içimdeki karmaşa giderek artıyor.
İçimdeki Bu Soru: Nasıl Ölür İnsan?
İnsan, birine hayatını verirken, o kişinin ne kadar değerli olduğunu anlamış olur. Eğer başkaları için bir şeyler yapıyorsan, ölümü bile anlamlı kılabilir misin? Kur’an’a göre, Hz. İsa’nın ölümü sıradan bir ölüm değil. Biraz kafa karıştırıcı aslında.
Bir gün Kayseri’nin soğuk bir akşamında, kendi içimde kaybolarak, okuduğum bir ayet beni sarstı:
“Onu öldürmediler ve asmadılar; fakat ona benzetildiler.” (Nisa, 4:157)
Bir anda içimde bir boşluk oluştu. Kafamda dönüp durmaya başladım bu cümle. Hz. İsa, gerçekten ölüme mahkûm muydu? Kur’an, bize bir şeyler anlatıyor ama… Ne? Belki bir yanıt bulamamaktan korkuyorum, belki de yaşadığım duygular o kadar derin ki, bir kelimeyle anlatmak imkânsız. Ama eminim ki, bu yazıyı okurken, siz de hissetmeye başlayacaksınız.
Çıkış Noktam: Son Akşam Yemeği
Kayseri’de her gün bir kahve içtiğim kafe, tıpkı diğerlerinin yaptığı gibi, bazı anları benim için o kadar özel kılıyor ki. Bazen yalnız başıma, gözlerimle bir yeri tararken, insanın en büyük korkusunun yalnızlık olduğunu düşünüyorum. Ama Hz. İsa’nın ölümünü anlamaya çalıştığımda, yalnızlık bambaşka bir anlam kazanıyor.
Hz. İsa ve Havârîler’i düşünürken, son akşam yemeği beni sarstı. Birçok kez okudum, birçok kez duydum, ama bir türlü anlamadım. O akşam, orada olmak, o sofrada olmak… İsa’nın “bunu her hatırladığınızda, beni anın” dediği anı hayal ettim. Hangi birine inanmalı? Onun sofrada söylediklerine, ondan sonra yaşananlara ya da Hz. İsa’nın işaret ettiği “Ben, Allah’a aitim” sözlerine mi?
Ve işte burada bir soru doğuyor: Onu Allah’ın gönderdiği bir peygamber olarak mı kabul etmeliyiz? Yoksa, sırf yaşadığı acılarla, ölüme teslim oluşuyla mı? Kayseri’nin sokakları ne kadar soğuk olsa da, bu soru aklımı o kadar yakıyordu ki. Ne yapmalıyım? Bir karar vermek…
Bir Mucizeyi Kucaklamak: Benim Anlamım
Kur’an’a göre, Hz. İsa asla öldürülmedi. Onu bir başkasıyla, belki de bir yakın arkadaşıyla karıştırıp öldürmek istediler, ama o kurtarıldı. O gece, bir mucizeyi kucakladığı anı hayal ettim: Allah’ın İsa’yı alıp göğe yükseltmesi. Tüm dünyayı kapsayan bir güven, bir özgürlük… Ve belki de hepimizin kaybolan bir şeylere sahip olma duygusu.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, gözlerim bu düşüncelerle doluyordu. Bazen hissettiklerimi tanımlamakta zorlanıyorum, ama bu olay, hiç tanımadığım bir insanın ölümünü anlamamı sağladı. Sonuçta, İsa’nın göğe yükselmesi, bana bir şeyler hatırlatıyordu. Hayatımda çok şey değişti, değişmeye de devam ediyor. Ama İsa’nın ölümüyle ilgili düşündüklerim, her zaman kalbimi sıkıştırıyor.
İçimdeki Çelişkiler: Hayal Kırıklığı ve Umut
Kayseri’nin rüzgarı, akşamları her zaman daha soğuk olur. Bir yanda o soğuk rüzgarı hissederken, diğer tarafta ruhum sıcacık bir umutla doluyor. Hayal kırıklığı bir yanda, umut diğer yanda. Bir yanda inanç ve güven, diğer yanda sorular ve cevaplar.
Kur’an’da Hz. İsa’nın ölümüne dair net bir açıklama yok. Aslında, ölümün olmadığına dair açıklama var. Ancak, birçoğumuz hala soruyor: Gerçekten öldü mü? Ya da daha doğru bir ifadeyle, gerçekten biz neyi kabul etmeliyiz?
İçimde bir boşluk oluşuyor. Belki de içimdeki boşluk, tüm bunların daha iyi anlaşılmasının bir yolu. Kimse için ölüme terk edilmek kolay değil. Ama belki de bu sorunun yanıtı, asıl gerçeği anlamamıza engel oluyordur.
Sonuç: O Yükselme ve Benim Yolum
Ve son olarak, Kayseri’nin yüksek binalarını izlerken, sonunda ne olduğunu düşünüyorum. İsa’nın ölümüne dair söylediklerim belki de bende hep bir boşluk bırakacak. Ama bu boşluğu, kaybetmek yerine kazanmak, anlamak ve anlamlandırmak gerek. İçimdeki sorgular ve duygular büyüdükçe, aslında ne kadar az şey bildiğimizi fark ediyorum. Hz. İsa’nın göğe yükselmesi bana çok şey anlatıyor.
İçimdeki boşluk bu yüzden var. Çünkü bir gün, en derin duygularımızla yüzleştiğimizde, hayatın gerçek anlamını daha net görebileceğiz. O yüzden, ne düşündüğümü tam olarak bilemiyorum; ama o boşlukla yaşamayı öğreniyorum. Bazen bir ayet, bazen bir düşünce, bazen de sadece bir hayal beni bir adım daha yaklaştırıyor.
Ve son olarak, bu yazıyı okurken, belki siz de benzer duyguları hissediyorsunuz. Zaten duygular, yaşadıklarımızla biçimleniyor, değil mi? Kayseri’nin rüzgârı, sokakları, içimdeki boşluk… Her şeyin bir anlamı var.